Gastblog van coach/fotograaf – Oliebollenactie – vertrekdata 2018

Een prachtig jaar ligt bijna achter ons. We liepen zeven QuestTreks; kijken terug op een fantastische samenwerking met ROC Aventus, hebben ons team en programma schaalbaar gemaakt en het na-programma hebben omgevormd tot een effectiever, overzichtelijk programma. Het heet QuestTribes. We kijken vooruit naar de vertrekdata in 2018, en een ludieke oliebollenactie. We kijken ook terug met gastschrijver- en fotografe Brenda Boele die met ons QuestTrek ging.

Veel leesplezier!

Mark Simons en Marianne van Wetter,

Oprichters.

In deze nieuwsbrief drie onderwerpen:

1. de vertrekdata van de QuestTreks® Nepal in 2018,

2. oliebollenactie voor Mountain Child Care met verkooppunten in Utrecht en Nijmegen

3. ‘Stoute schoenen’, prachtige blog van coach Brenda Boele die als fotografe meeging op QuestTrek.

 

1. de vertrekdata van de QuestTreks® Nepal in 2018,

Voorjaar

  • QuestTrek 1: 22 april t/m 27 april – Helambu Classic (laatste plekken beschikbaar)
  • QuestTrek 2: 28 april t/m 3 mei – Helambu Classic (vol)
  • QuestTrek 3: 28 april t/m 3 mei – Annapurna (vol)
  • QuestTrek 4: 5 mei t/m 10 mei – Annapurna (vol)
  • QuestTrek 5: 14 mei t/m 19 mei – Annapurna (laatste plekken beschikbaar)

Najaar

  • Quest Trek 6: 16-21 november – Helambu Classic
  • QuestTrek 7: 27 november t/m 2 december – Helambu Classic
  • QuestTrek 8: 7 t/m 12 december – Helambu Classic

 

Oliebollenactie 31 december

Oliebollenactie 2018

Op 31 december bakken oprichters van Mountain Child Care volgens een geheim recept oliebollen bakken. Ze kosten €0,75 per stuk.

Wil je bestellen? Mail of app dan naar:

Mark op: mark@mountainchildcare.org of
06-40 21 98 30.
We hebben twee smaken: lekkere mét rozijnen en
lekkere zonder rozijnen. Ze kosten 75 cent per
stuk.
Afhalen op 31/12 tussen 13.00 u. en 17.00 u
Oudwijkerveldstraat 84 3581 JN Utrecht of bij een van de andere ‘oliebollenbakkers’ die meedoen.

Gelukkig nieuwjaar!
Mark en Marianne.

Gastblog coach/amateur fotograaf Brenda Boele

Stoute schoenen

Maart 2017. Ik druk op de toets ‘verzenden’ met een grote glimlach op mijn gezicht. Nadat ik op Facebook een post over Mountain Child Care (MCC) voorbij zag komen, ben ik uit nieuwsgierigheid op de website gaan kijken. Wat ik daar las sprak mij direct aan. Wat een inspirerend verhaal van een Nederlands echtpaar dat MCC heeft opgericht om Nepalese jongeren een goede toekomst te bieden door ze een QuestTrek aan te bieden met loopbaanbegeleiding. Mijn nieuwsgierigheid werd nog meer gewekt.

Brenda Boele op QuestTrek in Nepal

Brenda Boele op QuestTrek in Nepal

In een impulsieve bui stuur ik het echtpaar een e-mail waarin ik mij aanbied als vrijwillig fotograaf. Ik eindig mijn e-mail met ‘Mijn vraag komt wellicht nogal impulsief over. Ik heb ook nog geen idee hoe en wat, maar soms krijg je iets ingegeven en dan is het ‘goed’ om daar naar te luisteren. Vandaar dat ik de stoute schoenen heb aangetrokken door jullie deze e-mail te sturen’.

Nieuw avontuur

Nog enigszins voorzichtig vertel ik een aantal mensen over mijn e-mail. Opmerkingen als ‘Je zal vast niet de enige zijn die zoiets aanbiedt. Wat is de kans dat ze op jouw aanbod ingaan?!’. Ook krijg ik andere geluiden te horen zoals ‘Wat een leuke actie van je! Ik ben benieuwd joh!’. Ondertussen voel ik vertrouwen. ‘Waarom zouden ze niet op mijn aanbod ingaan?!’.

Zo begon voor mij een nieuw avontuur. Een avontuur dat in november dit jaar plaatsvond. Na afscheid te hebben genomen van mijn lieve gezin, stapte ik het vliegtuig in met eindbestemming Kathmandu. Ik zou daar een aantal dagen verblijven waarna ik met een groep Nepalese jongeren, Nepalese coaches van MCC, Nederlandse deelnemers, één van de oprichters (Mark Simons) en een gids met assistenten, met backpack en al op trekking ging door een deel van de Himalaya. Oftewel op QuestTrek. En ik in de rol van fotograaf.

Dromen

Even ter verduidelijking. Ik ben geen professioneel fotograaf. Als kind droomde ik ervan om fotograaf te worden. De wereld rond te reizen. Mensen te ontmoeten en verhalen te verzamelen. Ik koos echter voor een andere studie. Die droom van dat meisje, kwam eind vorig jaar weer naar boven. Ik heb toen een besluit genomen om in 2017 een reis te maken naar Nepal. Met mijn camera. Hoe en wanneer wist ik nog niet, maar dat ik zou gaan, dat stond buiten kijf.

Kracht

Inmiddels ben ik weer terug in Nederland en ben ik een ervaring rijker. De reis heeft mij zoveel meer gebracht dat ik van te voren had kunnen bedenken. Hoewel ik geen deelnemer was van het programma tijdens de QuestTrek, heb ik zelf ook de kracht van het programma ervaren.

De trekking begon met het eerste half uur een steile berg te beklimmen. Al snel voelde ik de zwaarte van mijn geleende backpack op mijn rug. Hoewel ik genoot van de prachtige omgeving, merkte ik ook mijn ademhaling op. Die werd met ieder stap die ik zette zwaarder. Ik liep alleen dus praten hoefde gelukkig niet. Het zweet begon van mijn gezicht te gutsen en ik voelde mijn kuitspieren. Opgelucht kwam ik aan bij het eerste rustpunt. Na een oefening over kwaliteiten, kregen we (veiligheids)instructies te horen. Ik stond daar. Onbevangen gestart en dacht na mijn eerste korte klim:’Jeetje, waar ben ik eigenlijk aan begonnen?

Kan ik dit fysiek wel?’. Het eerste half uur klimmen, was nog maar een begin. Een klein voorproefje op wat zal komen gaan. Een stemmetje in mij twijfelde. Die twijfelde of ik wel sterk genoeg was.

De trekking ging verder. De deelnemers keken terug op hun jeugd. Op belangrijke gebeurtenissen uit hun jeugd. Ook ik ging terug in de tijd. Ondertussen klommen we gestaag door. Op dat moment nog niet wetende dat ik mij met ieder stap die ik zette, steeds sterker en krachtiger ging voelen. Het enige wat ik hoefde te doen, was zijn met wat er op dat moment aanwezig was. Gedachten, fysieke ongemakken, enzovoorts.

Hoogtepunt

Voor mij was het hoogtepunt van de QuestTrek de ochtend dat we één voor één in stilte op pad gingen. We kregen uitleg over de route.

Het fysieke hoogtepunt van de QuestTrek bereikt: 3400 meter.

Het fysieke hoogtepunt van de QuestTrek bereikt: 3400 meter.

Tijdens de route stonden tevens pijlen in de grond gemarkeerd. Door in stilte te lopen, kon ik nog meer de omgeving tot mij nemen. De kracht van de natuur. De volgende zinnen kwamen in mij op: ‘Door af en toe stil te zijn, kun je de tekens van het leven zien’. De weg ontvouwt zich voor je. Stap voor stap. Het vraagt alleen stilte in jezelf om dit op te kunnen merken. Ik voelde vertrouwen. In mijzelf en in het leven. Wat een cadeau!

Cadeau

De stiltewandeling was niet het enige cadeau. Tijdens de QuestTrek heb ik zoveel cadeautjes ontvangen en voorbij zien komen. Een jonge vrouw die zichtbaar opbloeide tijdens de QuestTrek. Die ‘ja’ zei tegen het leven. Waarvan haar talenten steeds meer zichtbaar werden en daar zelf ook in durfde te gaan geloven. Aan het eind van de trekking zag ik voor het eerst haar stralende mooie ogen. Een jongen die zich eerst verborg achter zijn handen terwijl hij sprak. Die steeds meer rechtop ging staan. Waarvan aan het eind van de trekking zijn hartelijke, open en wijze uitstraling zichtbaar werd. Een andere jongen die op het eerste gezicht heel stoer overkwam, maar tijdens de trekking meer zijn gevoelige kant liet zien. Waarin zoveel originaliteit en creativiteit in verborgen zat. Wat ook steeds meer zichtbaar werd. Ook de gesprekken met de Nepalese jongeren hebben mij geraakt. Hun verhalen, dromen, soms ook hun kwetsbaarheid en humor.

Wat mij bovenal het meest geraakt heeft, is dat ieder, ongeacht waar je vandaan komt en wat je hebt meegemaakt, een enorme kracht in je hebt. Het programma van MCC weet deze kracht aan te boren. Het was een cadeau om daar getuige van te zijn.

‘Je dient de wereld niet door je klein te houden. We zijn allen bestemd om te stralen’ (Marianne Williams).

Namasté

Brenda Boele

Foto’s van de QuestTrek die Brenda Boele portretteerde zijn te bekijken op het Facebook album QuestTrek 6 2017

 

Nieuw: Quest Trek voor volwassenen

We zien het overal om ons heen: mensen zoeken betekenis in hun leven. Leap Travel, een vernieuwend initiatief van Riksja Travel, biedt twee exclusieve Nepal reizen met een QuestTrek aan voor Nederlandse reizigers. Deze Quest Treks zijn speciaal voor volwassenen. Vertrekdata: 1 april en 14 oktober.

De reis bestaat uit twee weken en is opgebouwd uit drie onderdelen:

Landing: de eerste dagen wen je aan Kathmandu, de hoofdstad van Nepal. We verblijven in één van oudste en rustigste wijken van de stad.

Exposure & Awareness: we reizen naar Pokhara, waar de Quest Trek begint. Tijdens deze zesdaagse wandeltocht in de bergen, zul je onderzoeken wat je drijfveren en unieke talenten zijn. Ook maak je een persoonlijk plan voor de komende jaren dat je helpt je dromen waar te maken.

Purification: eenmaal terug in Pokhara bieden we een aantal opties om de opgedane inzichten rustig te laten bezinken. Je kan kiezen uit een homestay bij het Tharu-volk, leven als een monnik in een Boeddhistisch klooster of een relax-/yoga-programma.

Is dit avontuur iets voor jou, of ken je iemand die dit geweldig zou vinden? Stuur dit artikel gerust door. Zien we je in april of oktober?

Meer informatie over deze reis en hoe je kunt boeken, vind je op de website van Leap Travel.

“Het is een cadeau voor iedereen.” Anke van den Boog, oprichter van Net4Kids over haar Quest Trek. from Mountain Child Care on Vimeo.

Kerstwens en nieuwsjaarsactie: Word Vriend en maak kans op een coachgesprek

Kerstkaart

Wij wensen je warme kerstdagen en een inspirerend nieuw jaar waarin je durft te dromen en leeft vanuit je talent! 

Toen ik (Mark) tien jaar geleden bij Amnesty International werkte als campagne coördinator, kwam de uitgever mijn afdeling opgelopen in een rood t-shirt waarop in witte letter gedrukt stond: ‘live your dream’. “Wow” dacht ik, “als dat eens kon”. Inmiddels doen we dat en helpen we jonge mensen om het ook te doen. Dat levert veel arbeidsvreugde op.

2016 was dan ook een prachtig jaar voor Mountain Child Care. We gaven trainingen, liepen life changing Quest Treks en als kers op de taart kwam onze Nepalese collega Dilip naar Nederland om ons 5-jarig jubileum bij te wonen. Wat een mooie avond was dat.

Ook 2017 belooft veel goeds! In het voorjaar gaan we o.a. op Quest Trek met jongeren van Blink Now (bekend van de uitzending van Floortje Dessing), SOS Bahini en studenten Maatschappelijke Zorg van ROC Aventus uit Apeldoorn. Hun reis maakt onderdeel uit van hun afstudeertraject.

Ga jij in 2017 mee op Quest Trek?

Wil jij in het nieuwe jaar meer ontdekken over je talenten en dromen, en een mooi plan maken voor de toekomst? Geef jezelf een mooi cadeau en ga met ons mee op Quest Trek in Nederland of Nepal! Hier staan de data voor de Quest Treks in 2017.

Nieuw. QuestTreks voor volwassenen!

We zien het overal om ons heen: mensen zoeken betekenis in hun leven. Leap Travel, een vernieuwend initiatief van Riksja Travel, biedt twee exclusieve Nepal reizen met een QuestTrek aan voor Nederlandse reizigers. Vertrekdata: 1 april en 14 oktober. Kijk hier voor het programma.

Win een coachingsgesprek

Niet mee op Quest Trek, maar wil je Mountain Child Care en onze missie wel steunen? Voor €50 per jaar word je vriend van Mountain Child Care. Onder iedereen die voor 1 januari 2017 vriend wordt, verloten we twee coachgesprekken met de oprichters: een met Marianne van Wetter en een met Mark Simons. Zo kun je je goede voornemens voor 2017 gelijk in een goed plan vastleggen! Hier lees je meer over hoe je vriend wordt. Ben je al vriend en wil je meedoen met de nieuwjaarsactie? Maak dan voor 1 januari een willekeurige bijdrage over.

Een warme groet van het hele team van Mountain Child Care:

Dilip, Leeza, Prakash, Hedda, Laurette, Lisan, Annemarie, Mark & Marianne

Ps. Mountain Child Care is door de belastingdienst aangewezen als ANBI-instelling. Als je via een periodieke schenkingsovereenkomst een jaarlijkse bijdrage doet (hoe klein ook), dan krijg je tot 50% van je gift terug van de Belastingdienst. Regel het hier.

Mountain Child Care #Vlogt!

De komende weken laat onze vrijwilliger Annemarie Geersing in een aantal video’s wat meer zien van het werk van Mountain Child Care in Nepal. Is er iets wat je graag in een volgende video zou willen zien? Laat het haar weten via annemarie@mountainchildcare.org.

Haar eerste vlog bekijk je hieronder:

Vlog #1 – Introduction of our team & what we do from Mountain Child Care on Vimeo.

Geslaagde benefietavond Van Dromen naar Doen

Op 1 oktober 2016 vierde Mountain Child Care haar 5-jarig bestaan met de benefietavond Van Dromen naar Doen. We stelden onszelf en de gasten bij aanvang de vraag: “Wat wil je worden als je later groot bent?”. Na het delen van dagboekfragmenten over 5 jaar Mountain Child Care, een visualisatie van de 100e verjaardag van de deelnemers, een keuze uit 5 verdiepende workshops, loepzuivere liedjes en een hilarische dromenveiling, waren de ruim 100 deelnemers een droom rijker en de stichting €14.050,-. Een recordopbrengst. Mountain Child Care bedankt iedereen voor de geslaagde avond: de gasten, medewerkers, Questers en aanbieders van de veilingitems, kandidaat notaris Petra de Haan, vormgever Laura Visser, traiteur Délicat en Productiehuis Plezant voor deze prachtige avond. Speciale gast Dilip Shrestha, jongerencoach bij Mountain Child Care, kwam speciaal voor het programma over uit Nepal. Het voornemen is om over twee jaar een nieuwe benefietavond Van Dromen naar Doen te organiseren.

Bekijk hier het fotoalbum met foto’s van Myrthe Braakman en Jantine Messing

De aftermovie: (Guus Schijl)

Aftermovie benefietavond 5 jaar Mountain Child Care. Van Dromen naar Doen from Mountain Child Care on Vimeo.

YIPPIE ik werk in Nepal! * QuestTrekdata 2016 * Sponsoren gezocht voor banenprogramma

In deze nieuwsbrief drie onderwerpen:

1. de vertrekdata van de QuestTreks® Nepal in 2016,

2. sponsoren gezocht voor job matchmaking programma.

3. “Yippie, ik werk in Nepal!” een blog programma manager en coach Hedda Steenhauer van Mountain Child over haar werk in Nepal.

1. Vertrekdata QuestTreks 2016

IMG_0933
Voorjaar

Quest Trek 1: 9 april t/m 14 april [vol], QuestTrek 2:  2 mei t/m 7 mei [meivakantie, bijna vol], QuestTrek 3:  13 mei t/m 18 mei

Najaar
Quest Trek 4  21-26 november , QuestTrek 5: 2 t/m 7  december, QuestTrek 6: 13 t/m 18 december.

De data voor 2017 en groepen zijn op aanvraag beschikbaar. Heb je een vraag of wil je meer informatie? Stuur even een mail naar Mark Simons. Hij helpt je graag.

 2. Sponsoren gezocht voor job matchmaking programma.

Minita_maharjan_found_work_at_one2watch

Minita Maharjan vond na een wervelende stage een baan als office manager bij One2Watch.

Mountain Child Care is op zoek naar grote sponsoren die het job matchmaking programma willen ondersteunen. Dit programma bestaat er uit dat we de jongeren niet langer helpen aan een stage, maar aan betaald werk. Uit onderzoek dat we hebben laten doen blijkt dat de jongeren na de QuestTrek behoefte hebben aan intensievere coaching en betaald werk. Mountain Child Care stelt zich tot doel om jaarlijks 33 gemotiveerde jongeren aan een baan te helpen die past bij hun talent. Dat betekent voor de stichting dat we gaan investeren in drie extra medewerkers. Twee extra coaches en een job matchmaker. De huidige stagecoördinator, Prakash Pant, wordt ook job matchmaker en bemiddelt tussen de jongeren en bedrijven.

-      33 banen in 2016 voor Nepalese wees en –voormalig straatjongeren kost: totaal €7.475,-

-      Intensievere coaching door twee extra jongerencoaches kost totaal €10.750,- per jaar.

De opbouw van deze bedragen is uitgewerkt in een gedetailleerde begroting en op aanvraag beschikbaar. Geïnteresseerden worden van harte uitgenodigd om contact op te nemen met directeur/oprichter Mark Simons.

Het job matchmaking programma maakt deel uit van het (nieuwe) beleidsplan 2016-2018 van Mountain Child Care.

 

 

 3. “YIPPIE, ik werk in Nepal!”, blog van programma manager Hedda Steenhauer

IMG_1285

Programma manager en coach Hedda Steenhauer (links) met zoon Pelle op de arm aan het einde van QuestTrek 2 2016 met jongeren van CWCN en House With Heart en Questers Silke, Jord en Yiri.

 

Namaste,

Als ik op kijk zie ik een dansende Prakash, Leeza en Dilip, onze Nepalese coaches. Ze hebben stuk voor stuk een grote glimlach op hun gezicht. Ik denk bij mezelf: wat een geweldige baan heb ik! Wat gaaf werk doen we toch! We hebben een inspirerende dag met Yippies er op zitten. Yippies zijn jongeren van het internationale YIP (Youth Initiative Programme).

Vrijwilliger Silke Lauteslager voorkomt dat een Yippie kraanwater drinkt ;-) . Herstel: Silke Lauteslager en een Yippie wisselen vertrouwensoefeningen uit.

Ideeën en activiteiten uitgewisseld over persoonlijke groei, hoe jongeren te bereiken en ze te begeleiden in het vinden van antwoorden op moeilijke levensvragen. Want als we goede coaches willen zijn voor de Nepalese jongeren dan is het belangrijk dat we aan onze eigen coachingskills werken, ideeën opdoen en geïnspireerd blijven. Daarnaast merk ik dat we als team steeds hechter worden doordat we de afgelopen tijd meer van onszelf aan elkaar hebben kunnen laten zien. De vragen die we aan onze jongeren stellen, stellen we nu ook (middels dit soort dagen) aan elkaar en dat creëert veel begrip onderling en geef een diepere connectie in onze werkrelatie.

Op het ogenblik bevinden we ons in de fase ‘na de QuestTreks’. We richten ons op trainingen die we verzorgen voor de jongeren die op QuestTrek zijn geweest. De eerstvolgende zal gaan over communicatievaardigheden. Het idee van de trainingen is om de jongeren voor te bereiden op de wereld buiten het kinderhuis en vaardigheden te oefenen die daarin belangrijk zijn. De trainingen zien we als een soort verlengstuk van de QuestTrek.

Daarnaast is een focuspunt de individuele coaching: een gesprek 1 op 1 tussen onze coach en een jongere die mee is geweest op QuestTrek. De momenten na de QuestTrek zijn nu juist zo belangrijk. Alleen dan is het mogelijk om de verandering die de jongere tijdens de QuestTrek is ingegaan te verankeren in zijn/haar dagelijks leven. Door regelmatig contact te hebben met de jongere herinnert hij/zij zich de QuestTrek en de ondervindingen die hij/zij heeft opgedaan. Als we deze contactmomenten niet zouden hebben, wordt de QuestTrek een vage herinnering en de inzichten en beloftes die zijn gemaakt verdwijnen langzaam naar de achtergrond. Onze coaches spelen uiteraard geen politieagentje. Ze zijn als dai (grote broer) of didi (grote zus) nieuwsgierig aanwezig om ervoor te zorgen dat de jongeren scherp te houden op wat ze werkelijk willen. Ze maken de toekomst die ze willen tastbaar. Bijvoorbeeld door deze te visualiseren, beren op de weg te omzeilen en te helpen aan werkervaring, vaardigheidstraining of een baan. Zo groeit het vertrouwen dat de dromen en de talenten die ze hebben ontdekt tijdens de QuestTrek realistisch en toepasbaar zijn. Onze 5 gouden starttrainingen na de QuestTrek en de coachingsgesprekken inspireren de jongeren om verder te gaan op de paden die ze zijn ingeslagen.

Binnenkort organiseren we ook een oriëntatiedag. Dat is een dag waarin we samen met een aantal jongeren op bezoek gaan bij een organisatie om meer van die sector te weten te komen en te onderzoeken of het echt iets is waarvan de jongere denkt in te willen gaan werken. Zo wordt de droom en/of ambitie een beetje tastbaarder gemaakt en kunnen ze zich er een betere voorstelling van maken. En dus zo een betere keuze maken voor studie en/of een eventuele baan.

We hadden gisteren een gesprek waarom ons werk zo belangrijk is. We kwamen erachter dat er ontzettend veel redenen zijn waarom Mountain Child Care nodig is voor jongeren in Nepal. Na de aardbeving, hebben veel jongeren het vertrouwen verloren dat er werk en toekomst is in eigen land, Jong volwassenen zonder (goede band met hun ouders) komen lastig aan het werk omdat ze geen netwerk hebben en jongeren die weten wat ze willen, maken meer kans op de arbeidsmarkt omdat ze een logischer CV opbouwen en hun passie uitstralen.

Dilip, onze senior jongeren coach, sloot het gesprek af met:

“We turn their can’ts into cans and their dreams into plans”.

En met deze zin eindig ik deze blog. Tot de volgende keer!

Groeten, Hedda

P.s. Ik post ook regelmatig berichten op onze Facebook pagina.

Impact Diner – Update MyQuest – verslag missie Nepal

In deze nieuwsbrief drie onderwerpen:

  • 29 september ‘Flow Impact diner’ voor Nepal met topsprekers   
  • MyQuest maakt professionaliseringsslag: Quest Dag 19 september en Kick-of MyQuest 15 oktober uitgesteld   
  • Zeer geslaagde trauma verwerkingsmissie in Nepal

29 september Flow impact diner met topsprekers maakt Quest Trek voor jonge Nepalese vrouwen mogelijk

Op 29 september organiseert Flow Foundation het ’Flow Impact Diner’. Met twee topsprekers en een heerlijk diner wordt geld ingezameld om jonge vrouwen in Nepal een opstap naar een zelfstandige toekomst te bieden. In samenwerking met Mountain Child Care en de Namaste Foundation is een educatief coaching programma samengesteld. Als onderdeel van dit programma maken jonge Nederlandse leiders uit het bedrijfsleven en jonge Nepalese vrouwen samen een Quest Trek door de Himalaya. Meer hierover tijdens het Flow Impact Diner. Jij kunt er bij zijn!

Koop gauw je kaarten voor deze onvergetelijke avond en lees er meer over op de website van Flow Foundation.

Sprekers van de avond zijn:
Matthieu Ricard – Schrijver, Monnik, Sociaal Activist. Bekend van bestsellers ‘De Monnik en de Filosoof’ en zijn nieuwste boek ’Altruïsme’.

Jacobine das Gupta - Corporate Sustainability Manager DSM

Praktisch
29 september 16.00 -21.00 uur
ISVW Leusden

MyQuest maakt professionaliseringsslag: Quest Dag 19 september en Kick-of MyQuest 15 oktober uitgesteld

De oprichters van Mountain Child Care zijn met hun sociale onderneming MyQuest in een vergevorderde dialoog met een investeerder. Doel is om met MyQuest een professionaliseringsslag te maken, zodat we in maart 2016 klaar zijn om de ambitie die we hebben waar te maken. Die ambitie is om het Nederlandse onderwijs te verrijken door persoonlijk leiderschap een plek te geven in het Nederlands onderwijs. Doel is dat een trektocht waarbij jezelf en wat je wilt beter leert kennen, een Quest Trek®, in 2023 net een aantrekkelijk alternatief is voor een schoolreis naar Rome. MyQuest wil in 2023 voor 150 scholen Quest Treks® verzorgen.

Tot en met februari zal MyQuest zich richten op het professionaliseren van de organisatie. De geplande Quest Dag van 19 september en de Kick-off van MyQuest gaan daarom niet door. Alle deelnemers krijgen hierover persoonlijk bericht.

Zeer geslaagde trauma verwerkingsmissie in Nepal 
Mountain Child Care organiseerde van 10 t/m 20 juli een trauma verwerkingsmissie in Nepal. Voordat we hieronder vertellen over onze ervaringen willen we eerst iedereen bedanken die een bijdrage heeft geleverd aan deze missie, financieel of op een andere manier! Mountain Child Care heeft daardoor totaal 90 jongerenwerkers kunnen trainen tijdens drie driedaagse trainingen. Door de actualiteitswaarde en hoge kwaliteit van de trainingen, bleken ze in een sterke behoefte te voorzien.
Oprichter Marianne van Wetter en trauma deskundige Nadja Muller-den Blijker hielden in Kathmandu een Engelstalige blog bij.
Marianne van Wetter blikt terug op de eerste driedaagse en tilt en tipje van de sluier op over het geheim van trauma verwerking: druk nare ervaringen niet weg, maar ‘ga er als het ware doorheen’. Nadja Muller—den Blijker volgt met haar post over de tweede dag: het fascinerende omslagpunt waarbij taal- en cultuur barrières wegvallen en deelnemers en trainers in een ‘flow’ komen en sluit af met een blog over de laatste derde dag.

Dance, sweat and the power of vulnerability, 
by Marianne van Wetter

Today we (Nadja Muller and I) have a day off after three intense days of training. Yesterday we finished the first training for 30 social workers in Trauma Relief and Self Care. Precious days that brought connection, relief, space and released stuck emotions. The training ended dancing and sweating. Nepali are good at dancing. We celebrated the connection and intimate bonds that we created as a group. It is a powerful and enriching experience that Mountain Child Care brings here. Trauma relief is valuable and needed. We experienced how people benefit from the tools we presented and witnessed a major energy shift happening as Nadja describes in her blog below. This started on the second day, when the participants addressed feelings they do not want to be with. Emotions, feelings or thoughts they tried to neglect or avoid at all costs. It was an exercise in being with what is hard to be with. The third day, the day of release and future planning big shifts were happening. Stuck energy released and started flowing again. Emotions of guilt, shame, anger, powerlessness, aggression, transformed into positive and empowering emotions that enabled people to move forward again. 
If these emotions like shame and guilt take root in the body they are like poison. These emotions root the best when not spoken about them, when you keep them just for yourself. They will penetrate more and more in your system and you will feel more and more disconnected to the world and the people around you. What makes these emotions shrivel is when you start to talk about them, share them and don’t try to push them away. These negative emotions will lose grip on you and they will become weaker and weaker. What is needed to do this is to show courage and vulnerability. To show vulnerability a safe space is needed, and that is what we were able to create these days; a safe space were a lot of learning and integration took place.
 Nadja and I are thankful and proud that we could offer this. Tomorrow the second 3 days training start and after that Nadja will fly home. The last training I am proud to give with Dilip Shrestha, our senior youth coach at Mountain Child Care.

Day 2 – Awakening 
by Nadja Muller-den-Blijker

What a day! Everyone started showing up as themselves and was less afraid to be who they truly are. We had authenticity and vulnerability in the room. Communication was getting easier. The flow of the first day and the effort of getting participants used to connecting to their feelings and expressing them came to fruition. We breached the initial language barriers and started to truly reach people. And as on the first days, despite the fact that several things didn’t go according to plan – for example for the compassionate body scan we had a beautiful recording that we couldn’t play because a truck outside the room was so loud (and smelly!) that no-one could hear it – everything was flowing. Nothing felt forced or artificial. 
This training day is the most intense day of the curriculum. This “process” day is also the day on which the chance of re-traumatizing the participants is the highest. Hence for the exercise at the end of the day we had developed a very rigorous protocol using a combination of EMDR (Eye Movement De-sensitization Reprocessing) techniques, which are used to treat symptoms of PTSD (Post-Traumatic-Stress-Disorder), and Co-Active methods to bring the earthquake witnesses and victims closer to the emotions and thoughts that they have difficulties with. And it worked beautifully! 
We lead them slowly and gently to the experiences that they have difficulties with, starting already on the first day by letting them share their own experiences and deepening it by letting them draw different trees – normal, comforting, wounded and healing tree – on the morning of the second day. 
At the end of the day people felt connected and safe with each other. And they were brave! Even though it was challenging for them to be with their vulnerability they nevertheless tried to stay with it.

Day 3 – relief and forward focus by Nadja Muller – den Blijker

This is our moment of celebration! It’s the evening of our last training day and boy, did the training have an effect on the participants! People that came in with bottled up anger, shame and fear had at the end of our 3 day training a genuine smile on their face, joked around, reached out to each other, laughed with each other and felt light and alive again. 
They all walked away with a renewed sense of purpose, hope and determination not to let the trauma of the earthquake rule their life or the life of their family members, friends and the children they work with. Their focus is forward, towards a future in which people feel safe and free again. 
We knew that the time had come for psychological care in Nepal (3 months after the first major earth quake) but there is a big difference between knowing it intellectually and actually experiencing it! The feeling is indescribable happy and highly addictive. I am looking forward to our next training and bringing smiles and relief to the next group of trainees.

Geen Circus, maar Quest Trek!

Beste mensen!

We zijn net terug uit Nepal. Marianne van Wetter en psycholoog/coach Marga Rijken hebben een zeer geslaagde driedaagse training co-active coaching verzorgd voor ruim 20 maatschappelijk werkers van onze partnerorganisaties. Vervolgens hebben we twee prachtige Quest Treks begeleid. Over de laatste Quest Trek en de documentaire over ons werk blog ik nu. De blog over de eerste Quest Trek met een superleuk Nederlands gezin (!) volgt in juli.  Terug in Nederland genieten we van ons prachtige nieuwe kantoor, en het voorbereiden van nieuwe Quest Treks en een evenement in Nederland, Mallorca en Nepal.

Daarom eerst een agenda:

7 t/m 10 juli Quest Trek Vrouwelijk Leiderschap in De Achterhoek. Download hier de flyer.

15 t/m 22 september Quest Trek Retreat Mallorca. Download hier de flyer.

3 t/m 6 oktober Quest Trek Vrouwelijk Leiderschap in De Achterhoek. Download hier de flyer.

12 oktober Evenement: Van Dromen naar Doen in Radio Kootwijk (Dit evenement vervangt de Mountain Child Care Midzomernachtdroom van 21 juni. De Dichter, De Dromer óf de Drummer van Theatergroep Plezant bleek niet te kunnen op die dag.) Check hier de Facebookpagina over het evenement en meld je aan.

20 november- 20 december Drie Quest Treks in Nepal. Download hier de brochure.

 

Kathmandu, 16 mei 2013

De meesten van de jongeren om me heen hebben als kind in een Indiaas circus gewerkt. We lopen met hen een indrukwekkende Quest Trek in een nieuw gebied. We noemen de tocht de Helambu High, met als hoogtepunt het geïsoleerde, Tibetaans ogende Tharkegyang.

Gebedsrollen in klooster Tharkegyang

Aangetrokken door de belofte van een goed salaris en mooie kleren, verlieten ze hun ouderlijk huis. Als je vader en moeder je schoolgeld niet kunnen betalen, aan de drank zijn of je moeder zelfmoord heeft gepleegd, klinkt het voorstel om betaald in een circus te mogen werken helemaal zo gek nog niet. Voor kind niet en voor de ouders ook niet. Meestal is het zo dat de ouders hun kind verkochten voor een paar dollar en de hoop dat deze een betere toekomst zouden krijgen. Als de kinderen na een prettig eerste half jaar opeens hardhandig behandeld worden, blijken ze gevangen in een vreemd land en in een leven waarvoor ze niet hebben gekozen.

 

Lenig zijn ze, maar ook getraumatiseerd. De kinderen werden opgeleid om soms  levensgevaarlijke acrobatische nummers uit te voeren. Vluchten was geen optie: als je het deed, werden je vriendjes mishandeld. Dus bleven ze. Tot ze werden gered door het reddingsteam van de Esther Benjamin Memorial Foundation (EBMF), de enige organisatie die zich inzet voor de bevrijding en repatriëring uit India van Nepalese circuskinderen.

 

Vlak na de oprichting van deze organisatie in 2002, stuurde EBMF onderzoeksteams naar de 30 grootste Indiase circussen. Wat bleek? Er werkten 232 kinderen jonger dan 14 jaar. Deze waren vrijwel allemaal Nepalees en 82% van hen waren meisjes. De kinderen werden doorgaans op hun 8e of 9e levensjaar geronseld, soms op hun 5e. Na vele trainingsdagen van 18 uur, kregen de meisjes (en jongens) rode lippenstift op hun afgetrainde smoeltjes gesmeerd en mochten ze hun kunsten vertonen in de piste. In sommige gevallen hadden ongeletterde ouders in ruil voor een paar euro’s met een vingerafdruk contractueel afstand gedaan van hun kind voor een periode van 10 tot 15 jaar.

EBMF heeft met succes gelobbyd voor het strafbaar maken van het gebruik van kinderen in Indiase circussen. Inmiddels biedt het ook opvang aan voormalig straatjongeren.

 

Groepsfoto op eindpunt Melamchi Bazar

We gaan op pad met 9 van deze jongeren, Else een Nederlandse jongerenwerker van 28 en Sheila, een jonge Indiase vrouw die in een Nepalees weeshuis opgroeide. Ze werd op jonge leeftijd uitgehuwelijkt aan een alcoholist. Toen ze een aantal jaren later van hem scheidde, nam haar eigen moeder –haar vader was overleden-  haar twee kinderen van haar weg en bracht deze naar de ex-man van Sheila. Voor ons, westerlingen is dit niet voor te stellen. Voor een Indiase, wiens dochter haar kast ’tot  schande maakt’ door te hertrouwen met een lieve man van een lagere kaste, wel. De Nepalese maatschappij is een mystieke meltingpot, waarin eeuwenoude religies en gewoontes op onnavolgbare wijze  overgaan in een door MTV opgehitste hang naar bling bling. De moderne Nepalees staat open, probeert uit en past zich aan. Maar achter zijn rustige bruine ogen gaat vaak heftig leed schuil. Dat maakt hem niet makkelijk peilbaar, maar wel interessant.

 

Kiran en Dilip, twee van onze stafleden hebben de nieuwste Quest Trek uitgezet, de vierde, ditmaal in het Noorden van Helambu, niet ver van de Chinese grens. De hoge kwaliteit van onze staf is ons belangrijkste werkkapitaal. Om te voorkomen dat zij de Quest Trek routes als een sleur zouden gaan ervaren, vroegen we hen een nieuwe uit te zetten. Met succes. Dat leek er aanvankelijk niet op. Dilip en vooral Kiran keken gespannen uit naar de ervaringen van de jongeren en die van ons. Was de route niet te zwaar? Was er in de prachtige, maar smalle valleien wel genoeg ruimte voor grasveldjes waarop we onze oefeningen zouden kunnen doen? Zou de Helambu High landschappelijk gezien onderdoen voor de prachtige Helambu Classic? Ons motto is: we weten het pas als we het zelf hebben ervaren.

 

De eerste dag was mooi, maar wat rommelig. De route was langer dan gedacht waardoor een onderdeel moest vervallen. De lodge, die romantisch aan een met enorme, afgeronde rotsblokken ingelegde rivier lag, bood geen plaats voor de tent, waarin we elke avond een ‘talking stick’ sessie doen. En wat aanvankelijk rustgevend geklater scheen, maakte een gesprek moeilijk en hield menigeen ’s nachts uit zijn REM-slaap. Het heerlijke eten en het gevoel op vakantie te zijn op een idyllisch plekje in een verlaten vallei, maakte voor de jongeren alles goed. De staf daarentegen twijfelde of de jongeren wel voldoende aan zouden haken. De tweede dag zou zwaar worden. 1100 meter stijgen en niemand wist precies hoe lang het lopen was.  6 uur? 8 uur? Gevoed door de onduidelijkheid over de route, de schoolreisachtige houding van een aantal jongeren en mijn gebroken nacht, maakte ik een beginnersfout. Halverwege de klim liet ik me publiekelijk ontvallen dat de Quest Trek geen verplichting is en dat een aantal jongeren ook terug mocht gaan naar Kathmandu. Het werd stil. Openlijk kritiek geven is niet iets dat je doet in Nepal.  Sterker nog: het is iets dat je NIET doet. Argumenten tellen niet, een goede relatie gaat voor alles.

 

Social Development Specialist Kiran Khadgi in actie


Deze keer liep het gelukkig met een sisser af: er kwam meer aandacht voor het programma. Ze voelden vermoedelijk dat wij de Quest Trek serieus namen. Toch voelden ze zich beschaamd, ook al durfden ze dat niet uit te spreken. Op de laatste dag wel. Toen deelde Rosana, de maatschappelijk  werker van EBMF die zelf in een circus had gewerkt, dat ze dacht dat het aan haar had gelegen en dat ze een verkeerde selectie jongeren had gemaakt. De dagen na het incident op de tweede dag, voelde ze dat de jongeren wel degelijk gewaardeerd werden en voelde ze zich vrij om te spreken. Dat was bijzonder omdat zij, door haar circusverleden, ook getraumatiseerd was en extreem verlegen.  Ook ‘onze’ Kiran
nam me een paar uur na de Quest Trek bij een glas Nepali thee in vertrouwen dat ik in Nepal altijd ‘flexible’ moet blijven. Altijd. Ik baalde ervan dat ik op mijn strepen was gaan staan, maar ben er trots op dat een Nepalees (!) staflid me aan durft te spreken op mijn gedrag. Weer een culturele les geleerd.

Ingang klooster (of ‘gompa’) Tharkegyang

Veel eerder dan verwacht zat de steile klim naar Tharkegyang er op. Na ruim vijf uur bereikten we de kleine, geïsoleerde nederzetting op 2600 meter hoogte met een paar huizen en dat dan weer wel, een flink aantal schitterende gomba’s, kloosters, waaronder de oudste uit de streek Helambu. Deze stamt uit de 16e eeuw. In die tijd ontsloot een verlichtte Tibetaanse lama zeven verborgen Nepalese valleien voor Tibetanen, waar zij zich in tijden van oorlog konden terugtrekken. Deze valei, beviel blijkbaar goed, want tot op heden leeft er een hechte gemeenschap volgens eeuwenoude Tibetaans-Boedhistische tradities. Het zijn de Yolmo. Ze dragen klederdracht,  (kleurrijk geweven schort over een Tibetaanse zwarte jurk), hebben schitterende maanronde gezichten, zijn onuitgesproken trots op hun cultuur, gesloten en schoon. We verblijven in een groot huis van een Tibetaanse familie. Een huis dat mij doet denken aan een Zwitserse boerderij, vervaardigd met brede planken van woudreuzen uit omliggende uitgestrekte bossen.  Voor het huis ligt een breed grasveld. Het land doet gul aan en iedereen ontspant. Naast het huis nemen drie mannen rustig en kundig een beitel, blokschaaf en zaag ter hand voor het vervangen van rijk versierde, maar vermolmde dakspanten. De lucht is schoon en het is stil. Elektriciteit is er nauwelijks, laat staan auto’s. Eén van de deelnemers merkt op dat er hier geen ‘noise pollution’ is, en dat ze er gelukkig van wordt.

 

De volgende dag, maakt iedereen een solowandeling naar een 3100 hoge pas. Vooraf krijgen ze na een gesprek een vraag mee. Ik vraag Elze, de Nederlandse jongerenwerker, wat ze in haar leven heel graag wil doen, maar toch (nog) niet doet.

Vuurritueel op 3100 meter hoogte

Dzo’s, of half-yaks met hoeder op pas 3100 mtr

Een mooi kort gesprek volgt, waarin twee tranen en een kwartje vallen. Bovenop de pas aan gekomen hebben Kiran en Dilip al vuur gemaakt. Terwijl een kudde halfbloed yaks rustig wordt voortgedreven door een vrouw met roodverbrande wangen, vertelt en verbrandt iedereen wat niet meer nodig is of in de weg zit. Zo ontdoet ieder zich eigenlijk van een onzichtbare rugzak. Zeker op deze hoogte moet dat als een verademing voelen. Ik besluit ook mee te doen en gooi mijn neiging om de staf te controleren in het vuur, waardoor ik hen meer ruimte kan geven om te groeien.  Stafleden Elina en Dilip kijken me waarderend en betekenisvol aan. Ook dat is weer bijzonder. Want Mountain Child Care moet je niet beginnen om complimenten te oogsten van Nepalezen. Hoe aardig ze ook zijn, waardering uitspreken is zeer ongebruikelijk.

 

Na afloop van het vuurritueel kunnen Dilip en ik het niet laten: we klimmen door naar de Ama Yangri, de beeldbepalende top in deze omgeving. Is het onrechtvaardig dat we deze beklimming aan een aantal deelnemers ontzeggen, omdat er kans is op hoogteziekte? Nee. Aan mijn houten kop te voelen, die ik die avond  over heb gehouden aan de snelle beklimming en duizelingwekkende afdaling –Dilip, maakt onderweg enorme zweefsprongen, waarna hij na seconden,–zo lijkt het, glimlachend met twee benen tegelijk neerkomt-, was het een goed besluit. Bovenop, aangekomen blijken bouwvakkers en kunstenaars op 3600 meter een rijk versierde grote pagode te hebben gebouwd. Respect.

 

We verlaten Tharkegyang en trekken door naar het volgende Yolmodorp: Sermathang.  Het lijkt wel een verjaardag. Boven vele paden zijn kleurrijke  Tibetaanse gebedsvlaggen gespannen. Het cultureel erfgoed wordt hier goed bewaakt. De paden zijn schoon, goed onderhouden en gelardeerd met uitgebeitelde mani-stenen:  doorgaans grote stenen die van een Tibetaanse spreuk zijn voorzien. Uit de aandacht, waarmee de teksten zijn uitgehouwen en de stenen zijn geplaatst, spreekt voor mij de aandacht van Tibetaans/Nepalese cultuur voor religie. Ik besluit er een fotoreportage van te maken in hoge resolutie. Heb je interesse, dan kun je tegen elk aannemelijk bod een drieluik afnemen, van deze of andere foto’s die ik voor je afdruk en inlijst. De volledige opbrengst gaat naar de stichting. Mail maar even naar mark@mountainchildcare.org, dan stuur ik je een aantal voorbeelden toe. Hieronder staat er een aantal.

Te koop: drieluik manistones

Te koop: drieluik doko2

Te koop: drieluik manistones3

 

Te koop: drieluik manistones4

 

 

Nadat de deelnemers een brief schrijven aan iemand die ze graag iets wilden, maar nooit durfden te vertellen, loop ik een stuk op met Kiran. Halverwege de tweede dag, net nadat ik de groep ‘vermanend’ had toegesproken, vroeg hij me gespannen aankijkend wat ik van de nieuwe route vond. Ik zei: ‘Dat kan ik nu niet zeggen, we zijn net

begonnen. Nu, twee dagen later is duidelijk, dat deze Quest Trek, fantastisch is. Wilder, landschappelijk puurder en cultureel rijker van de Helambu Classic. En dat vertel ik hem ook. Hij wist het al, dat ik blij, was, maar glimt van trots.

Na de onvermijdelijke, maar in de bergen altijd smakelijke Dal Bhat (rijst met linzen) wisselen we liedjes uit op gitaar en doen we de sleuteloefening van de Quest Trek: de levensloop. Prachtig om te zien dat Sheila vertrouwen heeft dat ze zich zal herenigen met haar twee oudste kinderen en zich sterk maakt voor vrouwenrechten, dat Rosana haar juk van verlegenheid af durft te werpen en durft te staan voor wie ze is. Ze wil een masters in Sociologie halen en zich gaan specialiseren in ouderzorg. Else weet zich over een aantal jaren een creatieve en gewaardeerde buitencoach die jong en oud met een hulpvraag begeleidt met sport, spel en dialoog.

Visualisatie bij een klooster

 

De volgende ochtend sluiten we de Quest Trek af met een nieuw onderdeel en een mooie afdaling. We laten de jongeren in twee groepen, zittend in een cirkel  aan elkaar, maar ook aan onze staf uitspreken hoe ze elkaar zien. Dit is iets dat zeker in de Nepalese context, maar ook in de Nederlandse context niet echt gebruikelijk is. Voor de jongeren, die vaak wat onzeker zijn en sterk hechten aan vriendschap, is het bijzonder prettig om van hun vrienden bevestiging te krijgen over bepaalde kwaliteiten. Het verstevigt de onderlinge band en versterkt hun zelfvertrouwen.  Wie op zijn 17e te horen krijgt dat hij handsome is, kan er weer even tegen… Kumar, een super getalenteerde jongen van 18 die de schade van vier jaar leven op straat in hoog tempo aan het inlopen is, vond dat ik ondanks ‘my high age’,  handsome was. Hij was benieuwd hoe ik er vroeger moet hebben uitgezien. Ik schoot in de lach over de schaamteloze vaststelling, en stelde me gerust met de wetenschap dat mannen steeds knapper worden naarmate ze ouder worden…

 

Utrecht, 3 april

Bij wijze van verjaardagscadeau, komt Lizzy Overdevest vanuit Amsterdam naar ons toe met in haar tas de vrucht van weken lang schaven, weggooien, knippen en plakken. Voor mijn verjaardag installeert ze haar laptop en toont het eerste half uur van de documentaire die ze afgelopen november en december heeft geschoten. We staan versteld. Ze heeft echt de essentie van de Quest Trek weten te raken. Aan het begin van dag één, vertelt ze vanuit haar perspectief enthousiast dat ze reuze benieuwd is naar wat komen gaat en dat het vast wel zwaar zal worden. Aan het einde van die dag, zit ze met rode wangen, ietwat uitgeblust op bed en verzucht: ‘Zo de eerste dag zit er op. Het was best pittig.’ Beelden zeggen meer dan duizend woorden. Haar ervaringen wisselt ze speels en mooi gemonteerd af met die van drie Nepalese jongeren. Ze beoogt uiteindelijk haar verhaal te vertellen in 1,5 uur en dit –en dat is misschien wel het lastigste- terug te brengen tot een documentaire van 30 minuten.  Ze zal veel mooie beelden en verhaallijnen moeten schrappen, maar ja, zo ontstaat een meesterwerk. Zoals van Ernest Hemmingway die in zijn uitgekookte ‘ bare bone style’ in niet meer dan 99 bladzijden nodig had om ‘The old man and the sea’ te schrijven. Een aanrader voor iedereen die op Quest Trek wil, net als Lizzy’s docu.

Documentairemaakster Lizzy Overdevest (rechts) met medisch antropoloog Marije de Groot

 

Vrienden van Mountain Child Care en verlanglijstje

Utrecht, 27 januari 2013

We hebben genoten. Van de Quest Trekkers die in het theater van De Theaterloods voor de Vrienden van Mountain Child Care vertelden hoe de Quest Trek in Nepal hen had verandert, in hun kracht had gezet of bevestigd dat ze inderdaad op de goede weg waren. Van de energie die uit de zaal kwam en de ideeën die we kregen aangereikt. Van de zelfgebakken taarten die de Vrienden bakten. Hoeveel waren het er? 10? Van de enorme schaal soesjes en alle andere lekkernijen die traiteur Délicat op tafel had getoverd bij wijze van sponsoractie. Van de zon die na de regen doorbrak boven de mooiste heide van Nederland. En van de korte film (5 minuten) die Quest Trekkers Hester en Anna hebben geregisseerd, samen met filmmaker Sven Jense. Het beeldverhaal ontroert in al zijn eenvoud. Ik krijg er elke keer kippenvel en buikpijn van als ik ‘m zie. Lees verder »

Quest Treks in Nepal én Nederland

4 augustus 2012, Vorden

Mare is jarig. We vieren haar zesde verjaardag samen met opa’s en oma’s die hiervoor  speciaal zijn afgereisd naar het startpunt van een Nederlandse Quest Trek. Een natuurcamping in de Achterhoek. We combineren hier het nuttige met het aangename en gaan morgen op werkvakantie. We zetten de route uit voor een Nederlandse Quest Trek.

Vanaf volgend jaar willen we ook met Nederlandse jongeren dicht bij huis op Quest Trek gaan.  Op deze manier mogen werken met jongeren is –in ieder geval voor ons- het mooiste wat er is. De hele dag buiten zijn, in een gul stuk Nederlandse natuur en met –vaak- fysieke opdrachten jongeren in contact brengen met zichzelf, leeftijdsgenoten en hun toekomstplannen. Leuk voor ons, maar wel jammer dat Mare de fiets die ze vanochtend cadeau kreeg vanavond voor twee weken in moet leveren. Lees verder »

Voornaam + achternaam

E-mail

Onderwerp

Bericht

Aanvragen