Vrienden van Mountain Child Care en verlanglijstje

Utrecht, 27 januari 2013

We hebben genoten. Van de Quest Trekkers die in het theater van De Theaterloods voor de Vrienden van Mountain Child Care vertelden hoe de Quest Trek in Nepal hen had verandert, in hun kracht had gezet of bevestigd dat ze inderdaad op de goede weg waren. Van de energie die uit de zaal kwam en de ideeën die we kregen aangereikt. Van de zelfgebakken taarten die de Vrienden bakten. Hoeveel waren het er? 10? Van de enorme schaal soesjes en alle andere lekkernijen die traiteur Délicat op tafel had getoverd bij wijze van sponsoractie. Van de zon die na de regen doorbrak boven de mooiste heide van Nederland. En van de korte film (5 minuten) die Quest Trekkers Hester en Anna hebben geregisseerd, samen met filmmaker Sven Jense. Het beeldverhaal ontroert in al zijn eenvoud. Ik krijg er elke keer kippenvel en buikpijn van als ik ‘m zie. Het geeft een intiem beeld van de Queeste naar hun Heilige Graal. Voor als je er niet bij was: bekijk de film op Vimeo of op de site

Wil je ook graag vriend van Mountain Child Care worden? Dat kan al vanaf €50,- per jaar. Meld je aan bij een groeiende beweging op de donzen steunpagina.

We presenteerden ook een verlanglijstje. We  zijn op zoek naar gratis kantoorruimte in Utrecht, een vrijwillige communicatiespecialist voor minimaal 1 dag in de week, partnerorganisaties voor wie we Quest Treks in Nederland (Achterhoek) kunnen verzorgen, doelgroepen zijn o.a. jongeren die een studie kiezen, school dropouts, 1e jaars studenten die twijfelen over hun studiekeuze, 4e jaars studenten die zich oriënteren op de arbeidsmarkt en  jongeren die met justitie in aanraking zijn geweest, een Quest Trek huis in Nederland waar we trainingen geven, dat als startpunt dient voor Quest Treks en waarboven we kunnen wonen.

De onderstaande blog ging al eerder uit, maar zonder werkende link. Bij deze nogmaals.

4 augustus 2012, Vorden

Mare is jarig. We vieren haar zesde verjaardag samen met opa’s en oma’s die hiervoor  speciaal zijn afgereisd naar het startpunt van een Nederlandse Quest Trek. Een natuurcamping in de Achterhoek. We combineren hier het nuttige met het aangename en gaan morgen op werkvakantie. We zetten de route uit voor een Nederlandse Quest Trek.

Vanaf volgend jaar willen we ook met Nederlandse jongeren dicht bij huis op Quest Trek gaan.  Op deze manier mogen werken met jongeren is –in ieder geval voor ons- het mooiste wat er is. De hele dag buiten zijn, in een gul stuk Nederlandse natuur en met –vaak- fysieke opdrachten jongeren in contact brengen met zichzelf, leeftijdsgenoten en hun toekomstplannen. Leuk voor ons, maar wel jammer dat Mare de fiets die ze vanochtend cadeau kreeg vanavond voor twee weken in moet leveren.

6 augustus 2012, Groot-Brandenborch, bij boer Arjan en boerin Natasja

We zijn weer op ontdekkingsreis. Mark duwt een geel fietskarretje waar de meiden induiken als ze geen zin meer hebben om te lopen. Er past nog net een tent in, een foedraal met eten en ander noodzakelijk kampeergerei.  Met deze gele kanarie, twee rugzakken op onze ruggen en Broes bungelend in de draagdoek zwerven we door het coulisselandschap tussen Vorden, Lochem en Doetinchem.

Elke dag beleven we een nieuw avontuur. Zoals vandaag: we zijn uitgenodigd bij bio-boeren Arjan en Natasja en hun zoon Harm van vijf jaar om te blijven slapen. Het begon met het kopen van een potje zelfgemaakte jam in het onbemande stalletje voor hun boerderij Groot-Brandenborch. Broes was ook toe aan iets zoets en zette het op een brullen. Marianne zocht een zitplaats. Op het erf stond een picknicktafel waar Broes snel de weg naar de borst vond. Toen reed boer Arjan als in een film het erf op. We voelden ons indringers. Hij bood ons een ijsje aan en van het één kwam het ander. Twee uur later hingen we om de beurt onder een koe om te proeven hoe échte verse melk proeft; van de uier zo in onze monden! Arjan kan goed mikken;-). Mark helpt nu mee om een net bevallen  koe naar een andere wei te wandelen. De boerderij krijgt een plek in het programma. Er komt een biologisch streeklunch, de boer vertelt een verhaal over zijn ‘roots’ en de deelnemers mogen dat onder de enorme rode beuk die voor de boerderij uit de 18e eeuw staat ook doen.

21 september 2012, Diakonesseziekenhuis in Utrecht

Broes ligt lekker te slapen. Hij doet het goed en over een paar dagen mogen we weer naar huis. Hij heeft een lange reis gemaakt. Eén dag nadat we thuis gekomen waren van onze verkenningstocht in de Achterhoek werd hij opgenomen in het Diakonnesseziekenhuis, longontsteking dachten ze. Na één week ziekenhuis knapte hij te weinig op en snapten de artsen niet waarom. Hij werd vrijdag 31 augustus overgeplaatst naar een academisch ziekenhuis, waar ze meteen aan kinkhoest dachten. De artsen zeiden dat hij erg ziek was en dat zijn situatie zorgelijk was. Er volgde een heel spannend weekend, met een beenmergpunctie en een wisseltransfusie. Broes doorstond deze erg goed en knapte langzaam op. Drie weken heeft hij aan de beademing gelegen in het Wilhelmina Kinderziekenhuis en vorige week vrijdag is hij weer overgeplaatst naar het Diakonesseziekenhuis om uit te zieken. Inmiddels zijn we de zesde week ziekenhuis in gegaan.

20 november 2012, Broodnodig, een tentje in Utrecht met de lekkerste koffie van de stad!

Broes is weer beter en met 8,2 kilo na 5 maanden een lekker dikkertje. Mark is inmiddels af gereisd naar Nepal en voor het eerst ga ik niet mee. Ik blijf hier met de meiden en de kleine man. Even slikken, maar ook genieten van de energie die Mark nu volledig kan geven aan Mountain Child Care. Mark is samen met Thea Giskens, Pepijn Hammecher, Lizzy Overdevest en Marije de Groot afgereist. Vier Nederlanders die mee gaan op Quest Trek, elk weer met hun eigen vraag en doel. Thea wil heel graag iets bijdragen aan ons werk, maar weet nog niet goed wat precies. Pepijn wil zijn eigen Quest Trek maken en ervaring opdoen in het werken met jongeren, Lizzy gaat voor haar minor een documentaire maken over de effectiviteit van ons programma en Marije werkt als antropologe en vrijwilliger voor ons. Ze zal haar eigen Quest Trek maken, Lizzy helpen en de andere Quest Treks mee helpen uitvoeren. Prachtig om te zien dat aan elke reis van de Nederlandse Quest Trekkers een persoonlijke vraag of wens ten grondslag ligt. Dat maakt elke reis uniek. Er ontstaan ideeën en combinaties die we niet zelf vooraf bedenken, maar die altijd zorgen voor een prettige nieuwe samenwerking. Ik ben heel benieuwd hoe iedereen weer thuis komt.

29 November, Kathmandu

Drie dagen geleden kwamen we dansend terug uit de bergen. In de bus. De CD-speler stond op 8 en het dak ging er bijna af. Het was de ontlading van de Quest Trek.

De eerste twee waren best pittig. Veel klimmen, veel nadenken over jezelf en dat samen met een drietal lastig te motiveren straatjongeren. Eén van hen zou na de screening niet meegaan. Maar zoals wel vaker in Nepal, liep het anders. Hij dook op de dag van vertrek tóch op in de bus. ‘Ke garne?’ zeggen ze hier dan: ‘what to do?’ Hij had ook nog twee vrienden meegenomen. Een stevig gesprek samen met hun begeleider op de eerste dag werkte één dag, maar daarna verdwenen de koppies weer in de capuchons en werd er stiekem geblowd.


Alcohol en drugs zijn na slechte ervaringen in het verleden taboe tijdens de Quest Trek. De drie werden na de tweede dag apart genomen, kozen eieren voor hun geld en namen een bergbus naar Kathmandu. Vanaf dat moment vormden de deelnemers één groep. De jongeren van Umbrella Nepal die door de burgeroorlog zonder hun ouders opgroeiden, grepen de Quest Trek aan om hun toekomstdromen te concretiseren. De drie overgebleven straatjongeren van Voice of Children zagen we met de dag rechter op lopen en meer zelfvertrouwen krijgen. Tranen vloeiden, toekomstplannen werden doorvoeld en kregen handen en voeten. We doen mooi werk.

 

Ook voor Pepijn, Thea, Lizzy en Marije was de Quest Trek een intense ervaring. Misschien wel meer dan ze aanvankelijk hadden gedacht. Ik denk dat het komt  door de combinatie van een fysieke uitdaging, de overweldigende natuur én cultuur,  het diepgaand onderzoeken van wat je nou drijft in het leven en het kijkje in het leven van Nepalese jongeren dat je als toerist nooit zult krijgen.

 

De eerste dagen waren zeker voor Lizzy en Marije fysiek een opgave en de vragen hadden hen wiebelig gemaakt.  Marije dacht na twee dagen: ‘Waar ben ik aan begonnen?’. De Nederlandse deelnemers ervaren de eerste dagen vermoedelijk indringender dan de Nepalese jongeren, omdat ze meer gewend zijn om na te denken over gedrag. Ze zitten al snel in het programma en worden zich bewust van prettige, maar soms ook minder prettige kanten van hun persoonlijkheid. Thea had zich bij de Quest Trek meer een schoolkamp met speelse oefeningen, dan een persoonlijk ontwikkelingsprogramma voorgesteld.

Alleen voor Pepijn, vorser van nature en beresterk leek het programma gesneden koek. De derde dag was voor alle deelnemers het keerpunt. Vanaf die dag kon iedereen op zijn manier genieten het programma, de natuur en van de lol met elkaar. ‘De eerste eerste dagen waren nodig om het programma diepgang te geven’, zei Marije achteraf. Toen ze zich overgaf aan het programma, kwam er een prachtige rust over haar. Thea is verwonderd over wat de Quest Trek in gang heeft gezet bij de jongeren. ‘Daar kan geen spelletjesprogramma tegenop.’  Pepijn heeft veel gehad aan de stilte wandeling waarin hij met een vraag in zijn ééntje de weg zocht naar een klein dorp op een berg.

Lizzy heeft haar eigen Quest Trek afgesloten met een mooie ‘Levensloop’ en een vriendschapsband met een paar jongens. Nu is ze klaar voor de opnames voor de documentaire die ze van de volgende Quest Trek gaat maken. Daarover lees je meer in de volgende nieuwsbrief.

Voornaam + achternaam

E-mail

Onderwerp

Bericht

Aanvragen